Nowy obraz twórczości mistrza poezji intelektualnego niepokoju w czterysta lat po wydaniu jego Rytmów abo wierszy polskich. Edycja opatrzona komentarzem, dopełniona przez ilustracje, objaśnienia, zestawienie wersyfikacyjne i aneks.
Polska poezja barokowa. Tomik zawiera różne formy literackie: sonety, pieśni, psalmy, epitafia oraz erotyki. Utwory napisane pod koniec XVI wieku, zostały opublikowane dopiero po śmierci autora, przez jego brata Jakuba.
Do Kasie Mam nadzieję, że się nade mną zlitujesz, Bacząc, że się na mie niewinnie frasujesz. A jeśli gniew będziesz trzymać uporczywie, Przysięgam przez miłość, która we mnie żywie, Dla wielkiej żałości żywota się zbawię, Żem ci nic nie winien, świadkiem swą śmierć stawię. [...Mikołaj Sęp
Sonet IIIDo Naświętszej Panny Panno bezrówna, stanu człowieczego Wtóra ozdobo, nie psowała w której Pokora serca, ni godność pokory, Przedziwna matko stworzyciela swego! Ty, głowę starwszy smoka okrutnego, Którego jadem świat był wszystek chory, Wziętaś jest w niebo nad wysokie chóry; Chwalebna,
Rytmy abo wiersze polskie to tomik poetycki autorstwa Mikołaja Sępa Szarzyńskiego, polskiego poety przełomu epok renesansu i baroku, najznakomitszego obok Jana Kochanowskiego twórcy literatury staropolskiej. Na Rytmy... składa się cykl sześciu sonetów (bodajże pierwszych wierszy w literaturze
Sonet II Na one słowa Jopowe: Homo natus de muliere, brevi vivens tempore etc. Z wstydem poczęty człowiek, urodzony Z boleścią, krótko tu na świecie żywie, I to odmiennie, nędznie, bojaźliwie; Ginie od słońca jak cień opuszczony. I od takiego, Boże nieskończony, W sobie chwalebnie i w sobie
Rozmyślań poetyckich Szarzyńskiego nie wolno pojmować zgodnie ze znaczeniem słowa „medytacja” dziś - jak się zdaje - utartym, mianowicie zakładającym bierność. Ignacjański model medytacji nakazywał aktywność, celem rozważania nie była intelektualna satysfakcja, lecz pobudzenie woli, a nawet
Pieśń IINa psalm Dawidów LII Quid gloriaris in malitia, qui potens es in iniquitate? Czemu się chłubisz, tyranie, Z twoich praktyk złością możnych? Pańska dobroć nie ustanie Pilnować ludzi pobożnych. Ostrzejszy nad naostrzoną Brzytwę język twój pilnuje Nieprawdę zmyślać szaloną I na dobre potwarz
Sonet VO nietrwałej miłości rzeczy świata tego I nie miłować ciężko, i miłować Nędzna pociecha, gdy żądzą zwiedzione Myśli cukrują nazbyt rzeczy one, Które i mienić, i muszą się psować. Komu tak będzie dostatkiem smakować Złoto, sceptr, sława, rozkosz i stworzone Piękne oblicze, by tym nasycone I
